Hoe mijn vierde burn-out uitliep op chronische PTSS

Het afgelopen halve jaar was zwaar. Opnieuw uitgevallen met depressie- en burn-outklachten. Opnieuw door een intens zwarte en zware tijd gaan. Opnieuw gefaald. Het is immers inmiddels de vierde keer dat dit gebeurd in de afgelopen acht jaar. De klachten worden heftiger, zwaarder en langduriger. Omdat dit niet de eerste en ook niet de tweede keer is heeft de huisarts gelijk een verwijzing naar de specialistische GGZ geregeld. Wachttijd? Ruim vierenveertig weken. Gelukkig voor mij kwam er na een paar maanden een plekje vrij en werd ik gebeld voor de intakefase. Die fase omvatte gesprekken met verschillende mensen met verschillende disciplines en het invullen van lange vragenlijsten.

Eindelijk zou er dan antwoord komen op al die prangende vragen: Wat is er precies mis met mij? Waarom gaat het telkens zo gruwelijk mis? Waarom is er bijna geen dag in de afgelopen, pak ‘m beet, dertien jaar waarop ik me normaal en goed voel? Waarom reageert mijn lichaam zo enorm op stress? Ben ik gek aan het worden? En nog vele andere vragen.

Tijdens een van de laatste gesprekken liet de behandelaar al voorzichtig iets doorschemeren. Ze stelde me namelijk een aantal vragen die ik allemaal met een duidelijk ‘Ja!’ beantwoorde. “Al die vragen die je net positief beantwoordde”, zei ze, “vallen onder de diagnose PTSS. Het lijkt erop dat je trauma’s hebt.” Toen ik haar dat hoorde zeggen brak er iets vanbinnen. PTSS. Post Traumatische Stress Stoornis. Trauma. Uiteraard was de diagnose nog niet definitief en moest het eerst in het team besproken worden. Een paar weken later kwam daar dan eindelijk het antwoord. De psychiaters, psychologen en alle andere psych-ies waren het er over eens. Het is PTSS. “Maar,” zeiden ze, “dit is het eerste en het grootste dat aangepakt moet gaan worden, daarna volgt de rest van het traject.”

Alsof er een pak van mijn schouders viel. Eindelijk een label, eindelijk iets tastbaars, een woord dat je kon proeven op je tong, iets dat het gros van de symptomen kan verklaren. Zie je wel? Ik ben niet gek aan het worden – het is allemaal echt! Ik beeld het me niet in! Ik stel me niet aan!

PTSS. Een heftige diagnose als je beseft dat dit vooral voorkomt bij mensen die zware trauma’s hebben opgelopen door bijvoorbeeld een heftige oorlogssituatie. De afgelopen jaren komt er echter in steeds meer onderzoeken naar voren dat mensen die jarenlange chronische stress hebben gehad, precies dezelfde klachten en functioneringsproblemen krijgen (daarom wordt het in het Engels soms ook wel PDSD genoemd, Prolonged Duress Stress Disorder). Het autonome zenuwstelsel wordt door jarenlange roofbouw op precies dezelfde manier aangetast als door een heftige traumatische situatie. Ik weet dat ik vanaf ongeveer mijn zestiende, en met name vanaf mijn negentiende dagelijks zulke ontzettend hoge stress levels heb gekend dat ik daardoor al verschillende keren ben uitgevallen. De chronische stress heeft haar tol geëist, zowel lichamelijk als mentaal. Blijkbaar is mijn stress-systeem zo enorm strak afgesteld dat het bij het minste of geringste vol aangaat en bijna niet meer uit te zetten is.

Op dit blog schrijf ik af en toe wat over mijn strijd met burn-out, depressie, stress en nu dus ook PTSS. Misschien ga jij wel door eenzelfde proces heen, worstel je met deze zaken en voel je je niet gehoord of begrepen door je naaste omgeving. Mocht je de behoefte hebben om je verhaal eens te doen aan iemand die weet waar je het over hebt, voel je dan vrij om een mail te sturen via de contactpagina.

Net na de intakefase kreeg ik het volgende filmpje doorgestuurd van een van de behandelaren. Wellicht vind je het interessant om te kijken.