Objectieve waarheid vs. subjectieve beleving

Kan het zo zijn dat er een discrepantie is tussen een objectieve waarheid en de subjectieve beleving daarvan? Of met andere woorden, kan het zo zijn dat iets echt waar is maar tegelijkertijd geen impact heeft op hoe je je voelt of gedraagt?

Waarom deze vraag? Ik stel deze vraag met name met het geloofsleven in de achtergrond. Iets kan echt waar zijn en we kunnen dat zelfs belijden met onze mond, maar de beleving kan daar ver vanaf zijn. Denk maar eens aan het volgende voorbeeld. Christenen belijden op grond van de Bijbel dat God hun Hemelse Vader is en dat Hij altijd en overal voor Zijn kinderen zorgt. Dat is een heerlijke, objectieve waarheid. Maar wat nou als deze zelfde Christenen fysiek vervolgd worden? Gemarteld worden? Misschien zelfs ter dood veroordeeld worden? Wat als een Christen zich nou in een diepe put voelt wegzakken zoals David dat zo vaak omschrijft in de Psalmen? Dat het lijkt, dat het voelt alsof God ver weg is en wij Zijn kind niet meer zijn? Dat de subjectieve beleving op dat moment niet overeenkomt met de objectieve waarheid die we geloven en belijden?

Maakt dat de objectieve waarheid minder waar? Nee, in generlei opzicht. Want iets kan waar zijn zonder dat datzelfde beleeft of ervaren wordt. En dat laatste is waar ik mee worstel. De objectieve waarheden van Gods Woord belijd ik, ik geloof ze, ik omarm ze. Maar tegelijkertijd is de huidige fase van mijn leven omringt door donkerheid en leegheid. Het leven wordt uit mij gezogen door het monster van depressiviteit. De zoete, subjectieve geloofsbeleving is veranderd in een worstelen om het anker van Gods objectieve waarheid vast te houden.

Alleen een anker geeft hoop in de storm. Als we geen ankers zouden hebben zouden we doelloos over de golven meegevoerd worden door de wind. Maar nu, al woeden de golven, al brult de wind, al is het donker en uitzichtloos, toch is daar dat anker van die rotsvaste Goddelijke waarheden.