Wat voel je als je depressief bent?

Depressie en ik kennen elkaar sinds mijn zestiende. Als ik nu terugkijk waren het toen mildere klachten. Door de jaren heen zijn de klachten zwaarder en heftiger geworden. De depressieve periodes werden langer en dieper. Er tegen vechten put uit maar er aan toegeven wil je ook niet. Het is vaak een eenzame strijd. Mijn laatste depressieve periode startte begin 2021 toen ik nog samen met mijn vrouw en kinderen in Engeland woonde en studeerde. Af en toe had ik de moed om iets te schrijven. Het volgende stuk stamt ook uit die tijd. Op dinsdag 20 april 2021 schreef ik het volgende.
Verder lezen Wat voel je als je depressief bent?

Hoe mijn vierde burn-out uitliep op chronische PTSS

Het afgelopen halve jaar was zwaar. Opnieuw uitgevallen met depressie- en burn-outklachten. Opnieuw door een intens zwarte en zware tijd gaan. Opnieuw gefaald. Het is immers inmiddels de vierde keer dat dit gebeurd in de afgelopen acht jaar. De klachten worden heftiger, zwaarder en langduriger. Omdat dit niet de eerste en ook niet de tweede keer is heeft de huisarts gelijk een verwijzing naar de specialistische GGZ geregeld. Wachttijd? Ruim vierenveertig weken. Gelukkig voor mij kwam er na een paar maanden een plekje vrij en werd ik gebeld voor de intakefase. Die fase omvatte gesprekken met verschillende mensen met verschillende disciplines en het invullen van lange vragenlijsten.
Verder lezen Hoe mijn vierde burn-out uitliep op chronische PTSS

Ik voel me schuldig omdat ik ziek ben

Voor de kinderen is het vandaag de eerste schooldag na een lange en warme zomervakantie. We hadden niet de indruk dat ze erg zenuwachtig waren om naar hun nieuwe school en nieuwe klas te gaan. In tegendeel, ze hadden er juist zin in! Eenmaal thuis gekomen na het wegbrengen van de kinderen voel ik mezelf ineens zitten. Om me heen wordt het ‘normale’ leven wordt opgepakt. De vakanties zijn voorbij, de volwassenen zijn weer aan het werk en de kinderen naar school. En ik? Ik zit thuis, zonder werk en met het labeltje ‘Chronische PTSS’.
Verder lezen Ik voel me schuldig omdat ik ziek ben

Stel ik me aan?

Die vraag komt af en toe naar boven drijven, ‘Stel ik me niet gewoon vreselijk aan?’ Soms overvalt dat gevoel me ineens. Ik voel me dan schuldig als ik me een paar minuten, of wellicht een uur, of, heel zelden, een dag ‘goed’ voel. Die korte tijd dat ik dan denk dat ik de wereld aankan, dat niemand me wat kan maken en ik tomeloze energie heb. Heel stom, maar in die val trap ik geregeld. Want dan ga ik dingen doen, zoals fietsen, lopen, sporten, bezig met grotere projecten, op bezoek bij mensen.

Verder lezen Stel ik me aan?

Eclipse (Adrian Verbree)

Ik kreeg de tip om het boek met de titel ‘Eclipse’ van Adrian Verbree (bekend van zijn columns in o.a. de Visie van de EO) te kopen in verband met mijn situatie. De ondertitel van het boek is ‘Verslag van een burn-out’. Het was het eerste boek zijn dat ik zou lezen over burn-out. Waren er serieus andere mensen die soortgelijke dingen mee hebben gemaakt? Soms voelt het zo alleen, alsof je gek bent en de rest van de wereld normaal. Dat je ‘hoofd’ gewoon niet wil en als rubber voelt en je lichaam protesteert bij elke fysieke inspanning.

Verder lezen Eclipse (Adrian Verbree)

Hoe voelt een burn-out?

Het is lastig om aan mensen uit te leggen wat je ervaart als je in een burn-out zit. Een vaak aangehaald voorbeeld is dat het makkelijker zou zijn om een gebroken been te hebben en in een rolstoel te zitten dan dat je een burn-out hebt. Het eerste is namelijk zichtbaar voor iedereen, het laatste is vrijwel onzichtbaar en speelt zich af in iemands lichaam.

Verder lezen Hoe voelt een burn-out?

Ik wil wel maar ik wil niet

Als ik dit schrijf ben ik net een paar dagen terug uit Duitsland. Ik ben er twee weken tussenuit geweest om tot rust te komen nadat de volop doordenderende trein abrupt tot stoppen werd gebracht. Nadat verschillende mensen aan de noodrem hadden getrokken besloot de machinist toch vrolijk en in volle vaart door te rijden, niet wetende dat er iets ernstig mis was met de motor. Uiteindelijk begon de trein te ratelen, te grommen, te schudden en plotseling stopte de motor ermee. Rook en vlammen sloegen uit de motor. Het was klaar, de reis was over, hier stopte het.

Verder lezen Ik wil wel maar ik wil niet

Objectieve waarheid vs. subjectieve beleving

Kan het zo zijn dat er een discrepantie is tussen een objectieve waarheid en de subjectieve beleving daarvan? Of met andere woorden, kan het zo zijn dat iets echt waar is maar tegelijkertijd geen impact heeft op hoe je je voelt of gedraagt?

Waarom deze vraag? Ik stel deze vraag met name met het geloofsleven in de achtergrond. Iets kan echt waar zijn en we kunnen dat zelfs belijden met onze mond, maar de beleving kan daar ver vanaf zijn. Denk maar eens aan het volgende voorbeeld. Christenen belijden op grond van de Bijbel dat God hun Hemelse Vader is en dat Hij altijd en overal voor Zijn kinderen zorgt. Dat is een heerlijke, objectieve waarheid. Maar wat nou als deze zelfde Christenen fysiek vervolgd worden? Gemarteld worden? Misschien zelfs ter dood veroordeeld worden? Wat als een Christen zich nou in een diepe put voelt wegzakken zoals David dat zo vaak omschrijft in de Psalmen? Dat het lijkt, dat het voelt alsof God ver weg is en wij Zijn kind niet meer zijn? Dat de subjectieve beleving op dat moment niet overeenkomt met de objectieve waarheid die we geloven en belijden?

Verder lezen Objectieve waarheid vs. subjectieve beleving